یه وقتایی ...
وقتی فقط تظاهر میبینم توی رفتار به ظاهر دینداران و آباء کلیساهای اسلامی که از کنار پوسته ی دین شکم گنده کردن و محکوم میکنن و خدا و قبله و بت خودشون رو میخوان به خورد ملت بدن و در مقابل کوچکترین انتقادی سیاه میشن و رگ گردنشون باد میکنه و اگر از دستشون بر بیاد بدشون نمیاد که اعدامت کنن تا ساحت دین رو از لوث وجودت پاک (!) کرده باشن ...
فکر میکنم آدم دلش میخواد بگه فدای پیرهن چاک ماه رویان باد ... هزار جامه تقوا و خرقه ی پرهیز ...
ولی خب میدونی ... ظاهراً علی القاعده باید وقتی این حرف رو بزنی که خیلی زورت زیاد باشه ... وگرنه خودت رو نابود میکنی ...