به دنبال انبان آبگینه ای از مایعی معطر با ماركی مشخص خیابان وزرا را در می نوردم و نمی یابم آنچه می خواهم
به جایش وقتی از مقابل آن عروسك فروشی رد می شوم بچه گانه یك Teddy انگلیسی می خرم و مانند سادیسمی ها به فروشنده می گویم كادویش كند!
برای خودم است
كاش یك خانواده داشتم از این خرسهای گدای پاره پوره ی دماغ آبی وصله پینه ای
با فونتی آغشته از مهر بر كف پایش نوشته است  Me to You

اینم داستانش
 و لینك هاش

این بچه ها عجب عالمی دارنا
یادش بخیر!

اما از اون كه بگذرم به یه عكسی خوردم كه یادم افتاد بعضی از نوشته ها به تكرار شدن احتیاج دارن و تصاویر چه زیبا نوشته ای را تفسیر میكنند
آنجا كه بدترین شكل دلتنگی برای كسی آن است كه در كنار آن باشی و بدانی كه هرگز به او نمیرسی و عشق دیدن یك مجموعه در مسیر زندگی است ، نه خود آن مجموعه