كانال یك داره یه مستند نشون میده از كسانی كه مرگ رو تجربه كردن و دوباره به این دنیا برگشتن
از اونجایی كه اصلا حرفاشون برام غریب نیست همچنان پای كامپیوتر نشستم و فقط گوش میكنم و یه لبند ملیح تحویل خودم میدم
ولی حرف خواهرم خیلی جالب بود
با یه لحن سوالی میگه اینا كه همشون آخرش به نور میرسن پس چه فرقیه...
جوابی براش وجود نداره
همه به نور میرسن
هر كسی به اندازه ی خودش (زرتشتی و مسلمون و مسیحی و كلیمی و بودایی و جاینی نداره)
یاد بحثم با شوهر عمهه افتادم كه اونا (به طور كلی نامسلمانان) اینور قضیه رو كه دارن، اونور قضیه رو هم دارن چون از اینور تأمینن و قدر چیزایی كه دارن رو میدونن
و از اونجایی كه دنیای هر كس آینه ی آخرتشه وقتی اینجا تو بهشتن، اونجا هم تو بهشتن
اونایی هم كه اینجا تو جهنمن لابد اونجا هم خدا میگه خاك تو سرتون كه نتونستین از نعمتها استفاده كنین و همش عزا گرفتین...
این وسط مفهوم شاد زیستن خیلی مهمه