فوق العاده قشنگ نوشته بودي
جدا حال كردم
دمت گرم
ضمنا مطالب وبلاگت واقعا قشنگ ومهمتر از اون آموزندس
متشكرم
ياحق

بسم الله الرحمن الرحیم
عرض میشه که آقا شخصیت ملت ایران بسیار عجیبه! هیچکس در این دنیای فانی نمیتونه بگه که این شادیی که ملت ایران آورده از کجاش در آورده!
آقا ملت دیار کفر رو میبینی کیف میکنی! یارو همچین موردی پیش میاد براش بعد اونقدر باحاله و مرتب و منظم برنامه ریزی شده که آدام تو کفش میمونه! حالا تو این ایران یه مشت جوون(که خودم هم هستما، فک نکنید پیر و پاتیلم و اینجا دو واحد کلاس نصیحت گذاشتم واستون) با گره های کور شخصیتی،سرکوفتهای گوناگون، شکستهای پی در پی و خلاصه به هر دری که زده یا بسته بوده و یا میخواستن ببندن و دستش لای در مونده و تقش در رفته! نه هیجانی! نه حرفی برای گفتن!! نه حرفی برای شنیدن!!! و خلاصه بسیار درب و داغون. همیشه بزرگان وقتی میخوان که نقش جنب و جوش در زندگی رو نشون بدن مثال میزنن به آب! که آقا آبی که جاری هست همیشه زلال و به درد بخوره و آبی که راکده گند و متعفن!! حالا خوشبختانه هنوز کل جوونهای ما به رکود و گند و تعفن نرسیدن ولی خوب جنایاتی که هست و منجمش(انجام دهندش) جوونها هستن نشون میده که تعداد کثیری به گند کشیده شدن!!!
حالا در این مقال که اکثرا جوان نیز تشریف داریم در این برهه زمانی باید چه کار کنیم؟ عارض شوم حضور انور منورتون که گیر کار ما به دست هیچ کس باز نمیشه مگر خودمون. میفرمایین حرف زیادی میزنم؟ نخیر برادر. همین ساکن بودن جونهای انقلابی ما بعد از انقلاب باعث شده که این طور اوضاع ما قمر در عقرب باشه! متأسفانه ملت شهید پرور و همیشه در صحنه ما!!!! به شکل غریبی سر در گم تشریف دارن. در یک لحظه تصمیم میگیرن که اوضاع مملکت رو عوض کنن و بعد از اینکه اوضاع ریدیف شد خودشون رو میکشن کنار و میگن کار ما دیگه تمومه! و خوب ما همگی انسان هستیم، اشرف مخلوقات تشریف داریم، قدرت تفکر و تصمیم گیری در زنگیمون داریم، و خیلی چیزای دیگه داریم که ازش استفاده نمیکنیم و دست نخورده تحویل حاج آقا عزراییل میدیم! خوب این بزرگترین ظلم در حق خودمونه! آیا جمعیت 60-70 میلیونی ایران باید نقشش و حضورش در مملکتی که مثلندن همه کاره اش خودشه باید این قدر باشه؟ که فقط سالی یه بار بیاد و یه رأی بندازه تو صندوق؟ و دیگه بره لای لحاف تا سال دیگه بیاد یه دونه رأی دیگه بندازه؟ آخه عزیز من! برادر من! خواهر من! این که نشد رسم زندگی کردن در مملکتی که همه کارش مثلندن خودمونیم! خوب این جور ملتی که آرزوی همه هست که داشته باشن! حتی همون استکبار جهانی! حتی همون انگلیس جهان خوار!! مگه همین کلینتون خودمون نبید که بخاطر هیزی کردن خِرش رو گرفتن و آبروش رو تو جهان بردن؟؟ چرا ما نمیتونیم اگه دیدیم که ریس یه کلانتری داره ظلم میکنه جرأت حرف زدن نداشته؟ چرا چشممون رو میبندیم و میگیم شتر دیدی؟؟ نه به ارواح خاک بابا بزرگم!! ندیدیم! کور شم اگه چیزی دیده باشم!! همین کوتاهی های ما نبوده که اینقد تو سری خور و بدبخت و ذلیل شدیم که بخاطر یه مسابقه فیتبال اینطور عقدهامون رو بریزیم بیرون و کاری کنیم که فرداش خجالت بکشیم پامون رو بزاریم تو خیابون؟؟ مگه ما وحشی هستیم؟؟ مگه ما تاتاریم؟؟؟ آخه با چه منطقی به این نمایش توحش میگیم شادی؟؟؟
در اینجا بنده مجددا اعلام میدارم که چون تا امروز ما جوانها بصورت ذخایر این مملکت نام گذاری شدیم و مطمئندن یه چیزی که ذخیره هست دیگه باید تو انبار باشه تا وقتش برسه ازش استفاده بشه! باید خودمون رو از حالت ذخیرگی بیرون بیاریم و بصورت یک عنصر فعال بلند شیم و تقاضاهامون رو خودمون بخواهیم که برآورده کنیم! نه کس دیگه!! از قدیم هم گفتن که حق گرفتنی هست نه دادنی!! میگن زر زیادیه؟ عرض میکنم خدمتون!!
شما مطمئندن پلنگ صورتی رو برای یه بار هم که شده دیدین! همیشه بصورت موجودی هست که میخواد حقش رو بگیره! با تمام خطراتی که تهدیدش میکنه ولی بازم دنبال گرفتن حقش هست! چرا ما نباید از این قهرمان کارتونی که از وقتی که اینقده بودیم! بهمون میگفتن نی نی! دادی بگو! که اگه همون روز اول بجای کلمه دادی(دادن چیزی) به ما گرفتن رو آموزش میدادن الان ما بودیم که حرف میزدیم! ما بودیم که تصمیم میگرفتیم! ما بودیم که انجام میدادیم! و ما بودیم که بودیم!! ولی حالا چیزی نیستسم جز یه عنصر اغتشاش طلب! یه موجود خطرناک! بی جنبه!!! و خیلی چیزای دیگه که میگن به ما. چرااا؟؟؟؟ چون سننمون بین 16-30 ساله و متأسفانه بهمون میگن جوانان!!
اگه این همه جون که اون شب کذایی ریختن تو خیابونا و کلی دادو قال کردن و حرکات زشت نشون دادن اگه 10 درصدش بصورت عنصر فعال این جامعه بود ما همه چیز داشتیم ولی امروز ما چیزی که نداریم هیچ!! اگه هم احیانا چیزی از جایی بهمون رسیده میترسیم که ازمون بگیرن!!!
آخه چراااااااااااااا...........؟؟؟؟؟؟!!!
بنده در این مورد اعلام مجددی نیز دارم و اون هم اینکه در این روزا که مسئله انتخابات و این قبیل مسائل هست ما چه رای بدیم چه ندیم و هر کی ریس جمهور بشه اگه ما فقط کارمون به اندازه همون کاغذی بوده که تو صندوق انداختیم یا ننداختیم باز هم آش همین آشه و کاسه هم همین کاسه!! باید خودمون بخواهیم که داشته باشیم! مگه یادمون رفته که وقتی 3-4 سالمون بود اگه از چیزی خوشمون میومد اونقد گریه میکردیم تا بابا ننه سرسام بگیرن و اون رو واسمون تهیه کنن! اون موقع تنها سلاح ما گریه بود! و بعدش که بزرگتر شدیم بجای پیشرفت کردن و به دست آوردن سلاح های قوی تر و موثرتر همون گریه خشک و خالی رو هم ازمون گرفتن!! اینقده تو گوشمون خوندن که تو دیگه بزرگ شدی گریه ماله بچه کوچیکاس!! خواسته ات رو با حرف بیان کن و وقتی حرف زدیم گفتن برو ریقو!! تو هنوز دهنت بو شیر میده و خلاصه آن شد که الان همگی بر سرمون اومده و نیاز به دوباره گویی نیست فقط ما هستیم که میتونیم کاری واسه خودمون بکنیم نه کس دیگه!!!
به امید روزی که به این حقیقت رسیده باشیم و افسار امور در دست ما بچرخه نه این که افسارمون رو بگیرن و مثل انتر بچرخوننمون!!
الهی آمین