نوشته های قبلی
شب یلدا که میشه من باز یاد شهرام ناظری میوفتم که میخوند "پرستش به مستی است در کیش مهر"
آخه قبلنا که آئینی به اسم مهر (خورشید) در عهد قدیم بوده و الان هم اثراتی ازش گوشه کنار مملکت و دنیا باقیه، ایرانی ها باور داشتن که در بلندترین شب سال بالای درخت بلندی که بالای کوه بلندی قرار گرفته ستاره ای درخشان به نام تیشتر (ستاره ی باران و رحمت) نمودار میشه که درخشان ترین ستاره ی آسمان شب به حساب میاد و فردای اون روز منجی ِ عالم بشریت ظهور میکنه و همه رو از ظلم و ستم نجات میده (اعتقاد به ظهور ناجی و اینا!)
هزاران سال گذشت و بعد از به صلیب کشیده شدن مسیح و نداستن تاریخ تولدش بزرگان مسیحی سالروز تولد عیسی مسیح رو به تقلید از آیین مهر، شب یلدا قرار دادن و البته کبیسه ها باعث تغییر و عدم تطبیق تاریخی اول دی ماه و 25 دسامبر شد
و اینجوری بود که پیروان مسیح هر سال درختی (عموماً کاج و بعضی کشورها هم درختای دیگه) رو به عنوان سمبل اون درخت موعود و ستاره ای هم بالای اون به عنوان سمبل ( تیشتر ) و ستاره ی نوید بخش ظهور منجی، نصب میکنن و با توجه به اون، به درگاه خداوند دعا میکنن ... و بچه ها هم کادو میگیرن و خوش به حالشون میشه و یادشون می مونه که این سنت حسنه (!) رو حفظ کنن ...
از فردای این روز (به تقویم خودمون) روز طلوع میکنه و شبها دوباره کوتاه میشن تا اینکه روز اول فروردین که روز و شب برابر میشه و سال و ماه و روز و ساعت و دقیقه و ثانیه و لحظه ها میگذرن و تکرار میشن و دوباره و دوباره این داستان ادامه داره ...
پ.ن: و این خلاصه ی تحقیقی بود که با توجه به اسناد تاریخی درباره درخت کریسمس انجام دادیم!
تمة
نوشته جناب Lord در تاریخ: December 22, 2005 2:13 AM
لینک دنبالک: http://www.lostlord.com/cgi-bin/mt4rc2/mt-tb.cgi/777